Dierennamen

In ons ouderlijk huis heetten alle nieuwe katten Moortje, ze waren onveranderlijk zwart met hier en daar een plukje wit.
Bij mijn man hadden ze dat met honden: ze heetten steevast Margo. Geen idee waar die naam vandaan kwam.
Onze kinderen wilden dat niet; de dieren kregen eigen namen, ook de cavia’s en ander klein spul. Tot de laatste hond, dat werd alsnog een Margo.  Waarschijnlijk had papa een vinger in de pap.
De katten noemden we gewoon Poes of Poesie.
Het maakt dieren niets uit; ze horen aan de intonatie of je ze goed gezind bent.
De rooie op het plaatje leefde maar kort, hij stierf al na een jaar. Naamloos.
Advertenties

24 gedachtes over “Dierennamen

  1. Huisdieren krijgen bij mij ook een naam.
    Maar als kind fokte ik muizen, dan geef je geen namen meer.
    Voor het beest maakt het niet uit hoe je hem noemt. Hans

    Like

  2. Wat een mooie rooie!!!! Jammer, naamloos ten onder gegaan!
    Ik heb niet zo veel dieren gehad, maar gaf ze wel een eigen naam, hoewel de zwarte muis niet erg naar zijn naam luisterde en ik volgens mij die ook nogal eens veranderde…. ik weet zijn naam niet eens meer. Het beestje is niet heel oud geworden.
    Edwin gaf zijn goudvis de naam van een badmeester,,,, die kon ook goed zwemmen!

    Like

  3. Vroeger hebben wij Pepie 1 2 en 3 gehad. Dat wilde ik niet. Wij wilden korte en bondige namen. Max en Sjors zijn daar voorbeelden van. Hessel had Boy Puck of Prins moeten heten, maar de Fokker was verplicht iets met een H te kiezen. Wij mochten dit wel veranderen, maar dat wilden we niet. op de papieren zou altijd Hessel staan. Daar zijn we toen mee accoord gegaan. met de tweede hond hebben we een geintje uitgehaald, dat was het I nest, we waren op tijd op de hoogte en zo zijn we op Iemand gekomen. De Fokker vond het prachtig en ging accoord. Het was even wennen, maar het bekt nu best wel goed, Hessel en Iemand.

    Like

  4. Iemand is een leuke naam, mensen kijken verbaasd op als je hem roept? 😉
    Fokkersnamen zijn niet altijd je eigen keus, mijn ouders hadden het met een hond die Quinson heette, de Q werd niet overgeslagen.
    Ze maakten er Kwinny van

    Like

  5. Mijn ouders noemden hun dochter Margo en hun eerste hond (een geweldige boxer) Roy. Daarna kwamen Floksie (een foxterriër), Otje (die later Ot werd want hij bleef groeien), en uiteindelijk Pjotr (een ridgeback). En veel later Terry (weer een fox). Ik had Tella de ruwharige terriër, Boocha de boxer en Zinzi de boxer. Poezen hadden we altijd veel en allemaal heetten ze anders. Bimbo, Biko, Curry, Vlokje, Jip&Janneke, Ted, (de laatste drie kinderen van Vlokje die een aanlopertje was) en nu hebben we nog Maja en Poema. Volgens mij ben ik een paar katten vergeten. De muizen, hamsters, degoes, schaap en geiten hadden geen naam. Het konijn wel: Joris en het veldmuisje dat we redden en nog een paar jaar vrolijk bij ons leefde ….. Mickey. Het paard heette Tiranda. En de kat die we bij het huis kregen (net als paard, geiten, schaap en kippen) heette Bep. Het was ook echt een Bepkat. 😀

    Like

  6. Mooie namen voor jullie dieren. Woon je op een kinderboerderij? Het klinkt zo landelijk en ook aantrekkelijk.
    Ik heb geen dieren meer en begin er niet meer aan; er komen dagelijks drie buurkatten op bezoek waarvan één hier helemaal thuis is, één uit een boerderijnest lijkt te komen gezien zijn schuwe manier van loeren en één nog te bang is om aangehaald te worden behalve als hij de kattensnoepjes hoort rammelen. We hebben ze een eigen naam gegeven, Mop, Pietje en Kleine, hun eigenaren hanteren de echte namen. Ze luisteren naar beide, de slimmerikken.

    Like

    • We woonden toen op een soort boerderij in het buitengebied, met veel grond. We wonen nu in een gewoon straatje en hebben alleen nog twee katten, Maja en Poema. Ik zou graag een hond willen maar vanwege de vrijheidsbeperking toch (vooralsnog?) niet.

      Like

  7. Zelf heb ik geen huisdieren (en evenmin planten). Kan het prima zonder redden. Aan katten heb ik geen hekel en die bezoeken regelmatig m’n tuin. Op opdringerige grotere honden heb ik het niet, daar mogen ze van mij hondevoer van maken.

    Bij mijn ouders hadden we Kitty, een lastige kat met veel jonkies. Die kregen gewoon een naam naar hun kleur (rooie, zwartje) of tekening (lappie). Totdat die na een week of 6 naar nieuwe eigenaren gingen of binnen een uur werden verzopen door m’n moeder.

    Bij honden vond ik ooit Meneer Jansen wel een aardige. Dat was een herder in een of andere TV-serie. Dat roept wel leuk. Tegenwoordig vraag ik me af waarom mensen hun hond niet Obama of Putin noemen. Dat roept toch ook prima. Geeft ook grappige gesprekken in het park na ‘Obama hierrrr!!’ 😉

    In Alkmaar is Victor nog een optie en in Maastricht Onnootje.

    Like

    • Bij een van de honden overwogen de kinderen serieus om het beest de naam van mijn man te geven, ook zoiets. Zouden ze dingen kunnen roepen als ‘Verdorie P, ben je nou nog niet zindelijk?’ 😉 Ik heb het afgeblazen, het was me te melig. In een Amerikaanse roman had iemand zijn hond God genoemd, dog achterstevoren. Dat vond ik heel grappig.

      Nestjes verdrinken gebeurde bij ons vroeger vaak, de meeste mensen deden het, mijn vader ook zij het met tegenzin. In het Zwet of een prutsloot. Nog steeds word ik nijdig om deze manieren, geen cent over te hebben om je dier een betere dood te gunnen. Hoe arm ook, dat is geen excuus.

      Like

  8. als ik aan alle poezen denk die ik in mijn leven heb gehad, kan ik ze door hun namen identificeren, b.v.: weet je nog dat Apollo zijn leven lang bang was voor theepotten, doordat mamma hete thee over hem had gemorst?
    En dat op mijn trouwdag Barendje op de kristallen fruitschaal was gesprongen? Ping! klonk het en de schaal lag in tweeën. Het was het dure huweijkskado van onze aardige Amsterdamse buurvrouw. En dat Sloeber bij de verhuizing van Geleen naar Gronsveld bijna geplet was in de kofferbak, doordat de bagage was gaan schuiven? En dat ouwe Willem’s nachts op vrijersvoeten op het kerkhof rondzwierf en bij maneschijn zat te zingen op een grafsteen? En dat kleine Willempie eens in mijn auto had liggen pitten en toen noodgedwongen de dag op mijn Maastrichtse kantoor had moeten doorbrengen. Hij werd meteen razend populair, men wilde hem graag houden als kantoorkat, maar ik nam hem die avond weer mee naar huis. Dit is nog niks, ik moet maar eens een biografie schrijven van al dat gespuis.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s