Bertjens

Vanaf nu ga ik verder op  https://bertjens.wordpress.com/

Advertenties

Andere weblog

Vanaf volgende week ga ik verder met Bertjens, mijn andere weblog.
De naam Bittytje stemde me al niet tevreden,  met de tijd gaat hij me teveel tegenstaan.
De precieze datum laat ik nog weten, ik hoop dat ik de linken opnieuw mag plaatsen?

Het hemd is nog steeds nader dan de rok


We hebben deze hittegolf verdragen.

We zullen meer perikelen met Griekenland ook wel aan kunnen.

Eventuele vervolghittegolven.

En nog meer aanspoelende Afrikaanse mensen.

De traag-verlopende belastingstelselwijziging

met een spartelende Mark Rutte.

De geplande mestfabriek in buurdorp Landhorst.

Een nieuwe lijsttrekker voor de PvdA.

Le Tour de France.

Holleeder

Gordon

En nog veel meer, zelfs de IS cs al zal het voor veel mensen een lijdensweg worden.

Maar dat mijn Dikke van Dale uit elkaar begint te vallen, dat nekt me bijna.

 

Hoe kauwgom de mens in verderf stortte. Een mini sf.


Er lag een uitgespuugd kauwgommetje op het strand. De afdruk van boventanden deden het op een etensrest lijken, misschien een braakbal van een klein dier.
Het lag daar maar te niksen.
De vloed reikte ernaar maar miste waarna het kauwgummetje verzonk in het zand.
De tijd liep door; de vloed kwam hoger, en hoger, het strand verzwond en de rest van de wereld ook.  Het werd een woeste tijd, de mensheid verging.
Eonen verstreken.  Daarna kwam de aarde tot rust.
Tenslotte verscheen een nieuwe mensenman; hij verschafte zich ribloos een vrouw en samen groeiden ze uit tot een intelligent mensenras dat, uiteraard, alles wilde weten van hun voorouders.
Nieuwsgierig betastten ze de aarde, groeven gaten en doken de zeëen in, ontdekten oude wetenschappen in vreemde googappels en determineerden gevonden botten.
Ze stuitten op een kleine steen die hen voor raadsels stelde, de steen was wit en had diepe moeten. Geen van de googappels hielp hen verder tot ze bij een diepteanalyse de kern ontleedden.
Het bleek een eetbare soort te zijn, rekbaar en opgebouwd uit opvallend weinig voedingsstoffen maar waarschijnlijk veelgebruikt door de primitieven van de twee-en-twintigste eeuw.
Toen begrepen de geleerden de ondergang van de Toen-mens zoals zij die noemden.
Deze mens kòn zich niet weren tegen de klimatologische wreedheden die hem overviel, onvoldoende gevoed als hij was door rekkelijke stenen.

Een verhelderend inzicht.

Boer zoekt vrouw, datingprogramma.


Ik ben om. Al die jaren keek ik niet naar dit programma maar nu zag ik dit en vond het prachtig.
Natuurlijk was ik bevooroordeeld en dacht aan de boeren die ik vroeger op de veemarkt in Purmerend zag maar dat onvriendelijke beeld moest ik bijstellen. Met excuses aan de zoekenden  (die dit niet lezen maar toch, voor eigen gemoedsrust…).
Uiteraard was het mooi geweest als de vrouwen ook de boeren mochten interviewen maar dat viel niet mee gezien de getalsterkte. Tja, het is ‘Boer zoekt vrouw’. Dan krijg je dit.
Ik vond het amusant de spanning te zien van de vrouwen, van de boeren die het voor het uitkiezen hadden en van Yvon Jaspers die er iets bijzonders van probeerde te maken.
De vrouwen waren geen wanhopige vrijgezellinnen, dacht ik, maar ze deden roerend hun best en de opluchting toen ze uitverkoren waren,  was duidelijk.
Tja.

Stoel

Een bureaustoel op wieltjes, dat was een van mijn kinderdromen.
Als klein meisje al zag ik mezelf zitten op een interessante stoel, me afzettend met één voet en rollend door allerlei kantoren en archieven, belangrijke papieren zoekend met een geleerd gezicht. Met intelligente bril, uiteraard.
Welnu. De stoel werd bewaarheid op een kantoor waar we hooguit van bureau naar collega rolden om elkaar een sigaret af te schooien (jaren zestig) en privézaken te bespreken. Niet bijzonder belangrijk en we werden er ook balorig van want niets is minder interessant dan een paar paffende kantoormeisjes die elkaars vrijer beoordelen.
Maar het ideaal bleef en, eenmaal getrouwd en eigen baas zijnde,  besloot ik tot de aankoop ervan.
Het was een goede investering want ik zit er nog steeds op. Ik rol van laptop naar koffiekan en terug, belangrijke documenten verdonkeremaan ik en de bril gebruik ik niet want dat leidt maar af van de stoel.  Het gaat om het ideaal wat ik ooit had.
Een bureaustoel op wieltjes.

 

What’s in a name…

(vastgezet bericht)
…vraagt Julia. Ik weet het niet en zéker niet wat er huist in de naam Bittytje. Als ik meer geduld had gehad was er misschien wat anders uitgekomen, iets  vriendelijkers of mooiers of misschien zelfs lieflijkers. Nu doe ik het hier maar mee. Geeft niets want zeg nou zelf,  what’s in a name?