Een kind, please….


Hoe zou je het vinden als je man spermadonor wilde worden.

Op deze gedachte kwam ik bij het lezen over een vrouw met een kinderwens, ze had geen relatie en zocht een betrouwbare donor. In het verhaal bood zich een zwager aan maar hij werd tegengehouden door zijn echtgenote die vermoedde dat hij in stilte verliefd was op de  vrouw. Haar weigering kan ik me voorstellen.

Het lijkt mij een moeilijke kwestie waar ik niet à la minute een antwoord op zou kunnen geven.
Ga naar een spermabank, zou ik  voorstellen maar ook daar zitten heel wat emoties achter.
Misschien zou ik egoïstisch denken en niemand anders zijn sperma gunnen.
Misschien zou ik een spoortje jaloezie voelen;  ik weet niet of ik zo genereus was  een andere vrouw aan een kind te helpen van mìjn man.

Misschien zou ik proberen me te verplaatsen in iemand met een serieuze kinderwens en het verdriet proberen na te voelen.  Dan, ja, dan, misschien…

Aangezien mijn man overleden is hoef ik mijn hoofd er niet over te breken.
Maar een probleem lijkt het me wel.

Advertenties

Wensenladder


Als kind:
als ik groot ben hoef ik lekker niks.

Daarna:
als ik groot ben wil ik net zo knap worden als….

En toen:
als ik op eigen benen sta kunnen ze allemaal barsten.

Nog even:
als hij me nou maar ziet…

Finale.
Ik heppum!