Zomaar een ritje

  Door het mooie weer waren er meer mensen op de been en ze leken allemaal hetzelfde doel te hebben, ontspannen door te genieten van de zachte herfstlucht en het landschap.

Eerst naar een bos gereden waar ik toch maar liever niet in ga als ik alleen ben, daarna omgedraaid en naar het water gefietst. Langs de zandafgravingen in Linden die zich inmiddels uitstrekken tot bijna in Gassel, een heerlijkheid om er op je gemakkie rond te rijden of struinen, tussen de grote Schotse Highlanders en soortgenoten die er schrikbarend uitzien maar zich niets van je aantrekken.  Vroeger waren het eindeloze akkers en weilanden, nu biedt het uitzicht meer afwisseling. Menselijk ingrijpen in het landschap leidde hier tot een aanwinst in de natuur.
Verderop vanaf Katwijk ad Maas over de dijk naar Cuijk, koffie in de brasserie, dan huiswaarts.
Al met al een kalme maar prettige plattelandsroute.  Geen toeristische trekpleisters, hoogstens een plaatselijke molen, openbare tuin  of boerentheehuis.
De Staatsbossen en -hei in St. Anthonis, naar Limburg, de Peel, of via de grens in Venzelderheide naar het Reichswald;  voor wie van fietsen en/of wandelen houdt en niet teveel eisen stelt, is er altijd een weg.
Ook in eigen omgeving.

Advertenties

De natuur is een kei!

De nieuwe baby heeft de grijze ogen en het bruine haar van mamma, evenals de kleine oortjes .
In de rest van het hoofdje, nek en hals zie je duidelijk pappa.
De rug en schoudertjes verraden opa één, terwijl de brede handjes en voetjes naar opa twee wijzen.
Oma een en twee manifesteren zich respectievelijk in de stevige ledematen en het bolbuikige rompje.
De overige voorvaderen houden zich schuil in de organen en proberen de dna-touwtjes stevig in handen te houden voor het geval de nieuwe combinatie op hol slaat.
Knap dat de natuur dit keer op keer op keer voor elkaar krijgt.