Vissende drone


Drone-met-aas-en-haak-maakt-visser-nog-luier

Maar je kunt er lekker veel haakjes aan hangen

droneboat

 

 

Advertenties

Buizerd

buizerd-verjaagt-voorbijgangers-bij-jongen-in-mill
Jaarlijks terugkerend nieuws dit, meestal in de omgeving van Escharen-Grave,

nu ook in de eigen woonplaats. Iets wat we al veel eerder hadden verwacht; we spotten, al fietsende, herhaaldelijk buizerds en af en toe een sperwer.

Het zijn de betere nieuwtjes in plaatselijk blad of streekkrant. Zoals over de ooievaars in Gennep, de terroroehoe en de lapjeskoe.

Leuke dingen voor de mensen.
Zo zal het overal in de wereld zijn. Ook waar geen vrije pers gehanteerd wordt of júist daar? Het houdt de mensen in ieder geval zoet.  Veel waard voor regeringen
Maar nu dwaal ik te ver af van de oplettende buizerdmoeder.

Word toch eens serieus..

…zei mijn moeder.
Dat probeerde ik, echt waar. Dat het niet altijd lukte is jammer maar na een paar foute pogingen begon ik opnieuw.

Het was moeilijk.
Toen ik me als jongste meisje altijd gepest voelde door de grote broer en zussen nam ze mijn kinderleed niet ernstig. ‘Voor je een jongetje bent is het wel over’ was een van haar antieke antwoorden.
Bij het ouder worden leerde ik grappen  te maken; dit lukte wèl ’n beetje, dezelfde broer en zussen lachten me nu toe maar moeder niet. Ze nam me nog steeds niet ernstig maar verlangde het van mij wel. Huiswerk, school, geduld, verdraagzaamheid en zo. Maar ik kreeg het niet voor elkaar hier langdurig diep over na te denken.
Eigenlijk kan ik het nog steeds niet.

Ook dit is een poging.
Deze weblog opsieren met bloedserieuze onderwerpen en daar intelligent over uitweiden, zorgen voor interessante beelden; dat is het doel.
Een ernstige zaak nietwaar?
En met het begin gaat het al meteen verkeerd. Ik zie een afbeelding van de hersenen en denk:
goed bekeken is het een kronkelige warboel, kunstig maar nauwelijks te begrijpen.
Nog een wonder dat de mens ernstig nadenken kàn.

Effe dimme

Verbruik je met een dimmer echt minder stroom?

Ik kan het  me haast niet voorstellen, je schakelt een lamp in of niet. Dimmen lijkt op het hangen van een donkere doek over een lamp.

Bij Google kwamen tegenstrijdige antwoorden zodat ik nog steeds niet weet of dimmen voordelig  dan wel flauwe kul is.
Als leek weet je zoiets niet.
Ik houd het bij een kaars. Brandt langer dan een lucifer en is veel gezelliger.

Wind en gevolgen

Vooropgesteld, het is handig om zonder nadenken de deur uit te kunnen gaan, zonder aan jas en paraplu te hoeven denken.
Redelijke temperatuur,  zo goed als zeker geen regen, af en toe een zonnevlaag.

Het is droog maar daar heb je sproeiers voor, die houden je tuingewas op een aanvaardbaar peil.  Prettig ook voor wasgoed, niets zo zalig als onder een versgedroogd dekbed te kruipen.

En toch (sommige mensen hebben altijd wat te zeuren, ik ben daar één van)  stoort me iets en dat is de schrale wind die je huid en haar uitdrogen tot ze als crêpe-papier en hooi om je heen hangen. Dan ga je ritselend door het leven. Nu weet ik ook weer waar ‘strobossie’ voor staat.

Het lijkt elk jaar erger te worden, hoort dat bij dit klimaat?

Of bij het oud worden?
Waaien toekomstige generaties vanzelf over de aarde? Het is niet te hopen, denk eens aan werkloos ov-personeel en lege vliegtuigen, KLM over de kop en vakbonden vs klimatologen enz.

Nou ja, dat is een ander verhaal.

strobossie

Wakker liggen

– De nacht arriveerde. Ik voelde hem aankomen, geluidloos maar merkbaar trad hij binnen. Horen deed ik hem niet want stilte is zijn bekendste eigenschap die hij, tegelijk met zijn troostend vermogen, over de mensen uitspreidt en waarmee hij ze in  slaap sust.
Maar ditmaal weerstonden mijn emoties hem, sterker dan zijn kracht. Zeggenschap had ik er niet over; wakkerliggend en waakdromend wachtte ik op de nieuwe dag.
Hij vertrok.
‘Dag, nacht’, zei ik toen, vooruitkijkend naar de volgende avond.
Misschien zou hij dan winnen en mij laten slapen.

© Bertie

Feest met vogels

– De dag is om, er is (tot nog toe) geen onweer geweest, we zijn niet verdronken in zweet.

Maar wat was het lekker warm, echt ideaal weer om buiten te zijn. Onder een kersenboom zaten we gezellig in de schaduw; muziekje erbij, iedereen in opperbeste stemmig want dat hoort zo op een verjaardag, met gebak en hapjes en het gezoek naar bekenden.

Ook een vogelfamilie voelde zich prettig, ze tsjilpten er op los.

Ze trokken zich niets van ons aan, vlogen heen en weer in de boom en hapten af en toe de helft van een zure kers, het restant lieten ze vallen.

Net als de poepjes.

Gelukkig waren het mussen. Stel je de plakkaten voor als het houtduiven waren. Op je zondagse bloes.

—-

Juni, maand van het Spannende Boek.

Een spannend boek schrijven kan ik niet.

Het dagelijkse leven is al spannend genoeg.
    Zullen vandaag de aardappelen niet aanbranden?
    Zal ik zèlf niet aanbranden?
    Vaart deze week het goudschip binnen?
    Zal ik eindelijk die haai vangen die op de rolmopsen jaagt?
    Hoelang kan ik de melkboer nog weerstaan?
Alsof ik in een Hitchcockfilm leef….
Soms wordt de spanning me teveel.
Dan lees ik het van me af, in een spannend boek.

Zomertijd

Ruim 22 uur en het is nog licht. (Inmiddels veel later omdat ik  tussendoor Graham Norton wilde zien).

Dat mag ik wel,  de hele nacht in schemer doorbrengen zou me geen enkele moeite kosten. Ik sliep er geen minuut minder om

Er zijn ook mensen voor wie dit niet hoeft. Een van de zussen mopperde elk jaar: die lange dagen, het wìl maar niet donker worden. Zij had behoefte aan een afgeronde dag, met een tijdig invallende nacht.  Dat ze haar dag alleen maar een uur vroeger hoefde te beginnen om dat effect te verkrijgen, zei haar niets.

Ze was/is niet de enige, ik hoorde het vaker.
Blijkbaar heeft die opgeschoven nacht meer impact op het ritme van sommige mensen dan we denken.
Misschien scheelde het dat zus geen baan buitenshuis had en dus ook niet vroeger hoefde op te staan. Misschien is het het automatische gemopper dat je hoort bij elke verandering. Zelfs het willen protesteren om het protesteren sluit ik niet uit.
Dat weet je nooit precies.
Ik houd er wel van en vind het nu al jammer als de klok straks teruggedraaid wordt.
Niet dat er veel verschil zou zijn; als thuiszittende kan ik het me net zo donker maken als ik zelf wil, eventueel zette ik een zwarte bril op en draaide de lampen hoger.
Alleen, dan duurt de nacht weer te lang en wat heb ik dan aan de zomertijd?
Nee, dit is prima.
Dus laat ik het zo en geniet er van.

Logonderwerpen en zo.

Ruimend in en op het bureautje nam ik een stapel briefjes, snippers en kladjes door.

Een wonderlijke wereld van ideeën. Soms begrijp of herinner ik de toespeling maar niet altijd. Hoe kom ik in vredesnaam aan ‘strobossie‘ en ‘hellejong‘?

Rdsl 1+2‘ is ook een geheim voor me evenals ‘immense sp.’

Wat ‘bdmmnmndrstrm‘ betekent zal me waarschijnlijk nooit meer geopenbaard worden. Jammer maar ja, eigen schuld.  Ik had de invallen duidelijker kunnen noteren. Piekerend over eventuele betekenissen komen een paar dingen weer terug maar het meeste is te summier afgekort.
Beter kan ik een opkomend idee meteen intoetsen.
Of opschrijven.
Dat beklijft
– –

Hennep als isolatiemateriaal


Niet nieuw.
Maar toen mijn oog viel op een krantenartikeltje over dit onderwerp, verschenen prompt vreemde beelden op mijn netvlies.
Zoals
… in ieder vertrek een paar luikjes in de buitenwand waaruit je ’n beetje gras kunt trekken, op alle tafels vloeitjes kingsize, door de hele woning Sanfranciscomuziek om in de stemming te blijven.
…gezinnen uit hun dak, veel aanloop (wie wil er nou niet op visite bij een gratis wietleverancier), eeuwigdurend gegiechel en een aldoor mistige woning.
… eensgezindheid: joh, dit is beter dan de beste spacecakes…
…..
-=
Je begrijpt dat ik geen snars verstand heb van de hennepteelt voor wietgebruik. 😉
http://houhetwarm.nl/isolatiematerialen/hennep/

Over doofheid en buurtgeluiden


Doof.
Ik ben het, al is  het niet zo heel erg; iemand die redelijk Nederlands spreekt op een gemiddeld geluidsniveau kan ik prima verstaan. Aan de telefoon nog beter zelfs.Niettemin heb ik gehoorapparaatjes; dictie, voluit of binnensmonds praten, sommige accenten,  beïnvloeden de verstaanbaarheid sterk. Net als achtergrondgeluiden.
En die laatsten kunnen een vervelend verschijnsel zijn bij mooi weer.
Buiten zitten; luisteren naar merels, knusse buurtgeluiden als een vage radio of  boormachine, gepruts aan een auto en spelende kinderen. Het maakt het woongenot compleet.
Tot dat.
Mensen gaan weg en laten de hondjes thuis. Ze blaffen en kermen,  niet alleen hartverscheurend, ook sfeerverziekend. Ze zijn van een typisch jank-ras (vind ik).
Geërgerd doe ik de apparaatjes uit of vervloek de honden, het heeft beide nadelen.
Wat, bedenk ik, is het probleem: mijn verkeerd-afgestelde gehoorapparaten (dus doofheid)  of het houden van keffende hondjes?
Onze ideeën over geblaf corresponderen niet, dat is duidelijk.
Om ruzie te voorkomen spreken we een en ander af en zo komen we tot een oplossing. Of zoiets.
Maar het blijft een moeilijke kwestie voor de zomeravonden:
genieten mèt, minder of geen geluid.