Heerlijk Hollands ge-Bakt.


Hoewel de televisie me weinig zegt staat hij elke avond aan als geluidsbehang; meestal zachtjes, soms iets harder als ik een programma verwacht dat het aanzien waard is.
Die bekijk ik met een half oog, af en toe ga ik er zelfs voor rechtop zitten.
Heel Holland Bakt van MAX is zo’n programma.
Vanavond maakten de deelnemers royaal-gevulde ovenschotels, afgedekt met gezellige deegjes, een van de bakkenden had zelfs een bewonderenswaardig net gemaakt, iets waar ik van achterover sloeg me afvragend hoe hij dat deed, breiend, vlechtend, hakend?
De ijver was indrukwekkend èn productief: er kwamen mooie gerechten voor de dag.
Daarna werd er geproefd door een jury, iemand had gewonnen en werd gefeliciteerd.
En that’s it.
Holland bakt; voor sommigen het toppunt van simpele kneuterigheid, voor mij een prettig-herkenbaar item over het keukengerotzooi dat ik zelf beoefende. Niet te vergelijken met de hautaine cuisine en de uitsloverige houdingen van een paar erkende tv-koks maar des te leuker.
Want laten we wel wezen, lang niet iedereen heeft weet van de details die een gerecht smaaktechnisch interessant maken en hoe jammer dat ook lijkt, we malen er niet om.
Laat ons bakken.

Advertenties

Chips voor shit


En wéér las ik het: het flauwe ‘Chips!’ in plaats van ‘Shit!’
‘Shit’ is geen fijn woord.
Na te zijn ingeburgerd wordt het veel gebruikt en, zo te horen, lijkt het een blijvertje; een kinderachtige. Dit wordt door menigeen ingezien maar wat doen sommigen? In plaats van het gebruik te minderen of, beter nog, af te leren, gaan ze het verbloemen tot kleutertaal. ‘Chips’, roepen ze dan, heel kneuterig.
Dat is al erg genoeg maar om het ook nog te moeten lézen…..