Gekwakkel


Er zat maar één ding op: zelf winter maken. Alleen in eigen huis natuurlijk want de meeste buren bibberen al bij sneeuw op het scherm, de kouwe kleumerds.
Winterpret dus.
We vulden het bad met ijs en plaatste hem voor de televisie voor meer publiek. Als extraatje bestelden we een doos koek-en-zopies; zetten rookworst op het vuur;  fles Jägermeister in het vriesvak,  ijs- en ijskoud, want de stemming hoort op peil te blijven; dat is essentieel voor winterpret.
En toen de schaatsen aan.
Het viel niet mee, afzetten en pootje-over op zo’n klein oppervlak is tenenkrommend en met name de lange afstanden waren problematisch. Toch haalden we vrij snel een wereldrecord binnen. We  finishten met de armen in de lucht (van schaatsen in een bad word je niet vreselijk moe)  en dronken triomfantelijk de prijs: een dubbele voor goud, anderhalf bij zilver en een enkele als troost.
U begrijpt dat we daar graag nog een paar rondes voor over hadden.
Het was een vurrukkullukke ijsdag die tot in de late avond doorging;  Matthijs wierp een blik op  onze privé ijsbaan, hij  keek scheel van jaloezie. We zwaaiden nog; helaas,  hij had het  te druk met MarcMarietje die om zijn aandacht kwetterde.
Nee, dan wij, dolle pret; de koek-en-zopie vergaten we, de rookworst ook maar we wonnen de ene rit na de andere tot de fles leeg was.
Moegespeeld sloten we de dag af met een wasbeurt in het inmiddels gesmolten ijs.
De beste winterdag ever.

Advertenties

Herhaling verveelt…

…ook bij tv-programma’s.
Peter R. de Vries, Paul de Leeuw, Mart Smeets, Marike Stelling en nog wat mensen die ik almaar terug zie komen, ze staan me meer en meer tegen als ik hun zelfvoldane hoofden zie praten.  Bij vh Pauw en Witteman, Matthijs van Nieuwkerk, bij Pauw. En dat zijn alleen nog maar de keren dat ik langs kom (en weer wegzap).
Natuurlijk zien we bij dwdd ook wel eens nieuwe gezichten maar  het herhaaldelijk opduiken van die ouwe meuk ertussendoor, dat breekt je aandacht meteen weer af.
Verzin eens wat nieuws, denk je dan maar wat zie je?  Er worden wéér praatprogramma’s opgezet, door mensen die stuk voor stuk denken dat ze iets nieuws maken, beter, interessanter, leuker, maar in feite hetzelfde.
Ook Tan, de Mol, Jinek ,  Pauw en godweetwie nog meer met dergelijke plannen loopt, voegen in wezen niets toe, hoogstens de kleur van stoelen verschilt.
De STER is onderhand afwisselender.