Wakker liggen

– De nacht arriveerde. Ik voelde hem aankomen, geluidloos maar merkbaar trad hij binnen. Horen deed ik hem niet want stilte is zijn bekendste eigenschap die hij, tegelijk met zijn troostend vermogen, over de mensen uitspreidt en waarmee hij ze in  slaap sust.
Maar ditmaal weerstonden mijn emoties hem, sterker dan zijn kracht. Zeggenschap had ik er niet over; wakkerliggend en waakdromend wachtte ik op de nieuwe dag.
Hij vertrok.
‘Dag, nacht’, zei ik toen, vooruitkijkend naar de volgende avond.
Misschien zou hij dan winnen en mij laten slapen.

© Bertie

Advertenties

Zomertijd

Ruim 22 uur en het is nog licht. (Inmiddels veel later omdat ik  tussendoor Graham Norton wilde zien).

Dat mag ik wel,  de hele nacht in schemer doorbrengen zou me geen enkele moeite kosten. Ik sliep er geen minuut minder om

Er zijn ook mensen voor wie dit niet hoeft. Een van de zussen mopperde elk jaar: die lange dagen, het wìl maar niet donker worden. Zij had behoefte aan een afgeronde dag, met een tijdig invallende nacht.  Dat ze haar dag alleen maar een uur vroeger hoefde te beginnen om dat effect te verkrijgen, zei haar niets.

Ze was/is niet de enige, ik hoorde het vaker.
Blijkbaar heeft die opgeschoven nacht meer impact op het ritme van sommige mensen dan we denken.
Misschien scheelde het dat zus geen baan buitenshuis had en dus ook niet vroeger hoefde op te staan. Misschien is het het automatische gemopper dat je hoort bij elke verandering. Zelfs het willen protesteren om het protesteren sluit ik niet uit.
Dat weet je nooit precies.
Ik houd er wel van en vind het nu al jammer als de klok straks teruggedraaid wordt.
Niet dat er veel verschil zou zijn; als thuiszittende kan ik het me net zo donker maken als ik zelf wil, eventueel zette ik een zwarte bril op en draaide de lampen hoger.
Alleen, dan duurt de nacht weer te lang en wat heb ik dan aan de zomertijd?
Nee, dit is prima.
Dus laat ik het zo en geniet er van.