Leve de zomer


Het wordt zomer, wat heet, het zal er bijna tropisch aan toe gaan.
Komt goed uit dat ik daar een tuinstoel van heb. Van dat tropische hardhout, bedoel ik.
Vijvertje is al bijgevuld.
Morgen naar de supermarkt voor een paar mango’s en kokosnoten.
Een tropische verrassing (nee, ik bedoel NIET Grônloh), een bounty.
En een palmboom is wel aardig. In een pot natuurlijk.
Ik ben er he-le-maal klaar voor.
_
Maar dan.
Zitten we straks met de voeten in een lauwe vijver onder het mieterige palmboompje met een kleverige bounty in de zweterige handen en een halfzachte mango in de fruitschaal vol vliegjes terwijl we de kokosnoot niet openkrijgen.
En de stoel kraakt ook.
Gadverdamme. Ik ben er he-le-maal klaar mee.
Op voorhand al.

Advertenties

Stoel

Een bureaustoel op wieltjes, dat was een van mijn kinderdromen.
Als klein meisje al zag ik mezelf zitten op een interessante stoel, me afzettend met één voet en rollend door allerlei kantoren en archieven, belangrijke papieren zoekend met een geleerd gezicht. Met intelligente bril, uiteraard.
Welnu. De stoel werd bewaarheid op een kantoor waar we hooguit van bureau naar collega rolden om elkaar een sigaret af te schooien (jaren zestig) en privézaken te bespreken. Niet bijzonder belangrijk en we werden er ook balorig van want niets is minder interessant dan een paar paffende kantoormeisjes die elkaars vrijer beoordelen.
Maar het ideaal bleef en, eenmaal getrouwd en eigen baas zijnde,  besloot ik tot de aankoop ervan.
Het was een goede investering want ik zit er nog steeds op. Ik rol van laptop naar koffiekan en terug, belangrijke documenten verdonkeremaan ik en de bril gebruik ik niet want dat leidt maar af van de stoel.  Het gaat om het ideaal wat ik ooit had.
Een bureaustoel op wieltjes.