Zomertijd

Ruim 22 uur en het is nog licht. (Inmiddels veel later omdat ik  tussendoor Graham Norton wilde zien).

Dat mag ik wel,  de hele nacht in schemer doorbrengen zou me geen enkele moeite kosten. Ik sliep er geen minuut minder om

Er zijn ook mensen voor wie dit niet hoeft. Een van de zussen mopperde elk jaar: die lange dagen, het wìl maar niet donker worden. Zij had behoefte aan een afgeronde dag, met een tijdig invallende nacht.  Dat ze haar dag alleen maar een uur vroeger hoefde te beginnen om dat effect te verkrijgen, zei haar niets.

Ze was/is niet de enige, ik hoorde het vaker.
Blijkbaar heeft die opgeschoven nacht meer impact op het ritme van sommige mensen dan we denken.
Misschien scheelde het dat zus geen baan buitenshuis had en dus ook niet vroeger hoefde op te staan. Misschien is het het automatische gemopper dat je hoort bij elke verandering. Zelfs het willen protesteren om het protesteren sluit ik niet uit.
Dat weet je nooit precies.
Ik houd er wel van en vind het nu al jammer als de klok straks teruggedraaid wordt.
Niet dat er veel verschil zou zijn; als thuiszittende kan ik het me net zo donker maken als ik zelf wil, eventueel zette ik een zwarte bril op en draaide de lampen hoger.
Alleen, dan duurt de nacht weer te lang en wat heb ik dan aan de zomertijd?
Nee, dit is prima.
Dus laat ik het zo en geniet er van.
Advertenties

Puberherinnering


Zodra ons gezin mij in de wieg zag liggen riep een van de zussen:  Oooohhh,’t is een rooie!
Het is me zo indringend verteld dat ik bijna geloofde het zelf te hebben gehoord.
Als puber vond ik het een verschrikkelijke ‘herinnering’ en wrokte  er op los. Wat een begin, sipte ik inwendig (natuurlijk nooit hardop, ik liet me niet uitlachen) meteen bij de geboorte te worden uitgescholden, dat doe je een kind toch niet aan?  Niemand had een slechtere start als baby, dacht ik.
Dat mijn haar eerder donkerbruin was en slechts hier en daar een rossig zweempje vertoonde, daar stond ik niet bij stil. Dat viel me later pas op, toen ik uitgepuberd was en in  haarverfsoorten grasduinde.

Onredelijke denkbeelden, je kon er niet altijd wat aan doen, ze overvielen je.  Vaak wist je echt wel dat pa/moe/leraar gelijk hadden maar dan nog vond ik ze zo keihard in hun oordeel; ‘snappen ze dan niet wat die arme mensen meemaken, wat ik voel, hoe het zit met de dieren…‘  waren veelgedachte bedenksels.
En toch, een dwarse puber was niet per se een wet van Meden en Perzen al zeggen sommige opvoeders dit. Ik heb klasgenootjes gekend die een vriendelijke verstandhouding hadden met hun ouders, broers en zussen. In alle klassen die ik doorliep zaten wel enkele doodgewone doorsnee tieners die niet bovenmatig recalcitrant waren.
Waar dat verschil in zit? Allereerst in aard of aanleg, denk ik;  een kalm ouderpaar helpt misschien ook mee; en verder… ik weet het niet.
Wie wel?